Wiek XIV przyniósł kolejną nowość. W przedlokacyjnych ośrodkach miejskich (Łomża, Nowogród) zaczęto stosować nowy sposób wypału - w atmosferze redukcyjnej, polegającej na tym, że w końcowej fazie wypału odcinano dopływ powietrza do pieca. Tak wypalone naczynia przybierały barwę siwą. Zdobiono je przeważnie dookolnymi żłobkami powyżej największej wydętości brzuśca, odciskami stempli oraz (jeszcze przed wypałem) polerowanymi, najczęściej pionowymi pasmami różnej szerokości, które po wypale nabierały prawie czarnej barwy, kontrastującej z siwym czerepem. Siwaki były cenione przez użytkowników; przede wszystkim nadawały się do gotowania potraw, gdyż znosiły doskonale bezpośrednie działanie ognia. Długo współwystępowały z ceramiką czerwoną, a w XIX w. z Mazowsza importowano je na Warmię i Mazury.

  • Dzban, wys. 26 cm, XV w., Łomża
  • Garnek, wys. 20,8 cm, XI w., Truszki Zalesie
  • Tygiel, wys. 14,7 cm, XVII w., Łomża
  • Kubek, wys. 10,2 cm, XVIII w., Łomża
  • Garnek, wys. 21 cm, X w., Stara Łomża
  • Talerz, śr. 31 cm, XVIII w., Łomża
Tygiel

Czy wiesz...

Wwazy bucchero - wyrób ceramiczny o silnie połyskliwej powierzchni, produkowany przez Etrusków w pierwszej połowie VII wieku z czarnej gliny. Lepione ręcznie lub modelowane na kole, przybierały skomplikowane formy, wzbogacone ostrym rozczłonkowaniem kształtu i dekoracją plastyczną. Swój kolor zawdzięczają związkom manganu i delikatnie sproszkowanym substancjom organicznym, dodawanym do gliny.